پیرمرد، پشت‌موی جوگندمی‌اش را با کش می‌بست، ریشش را جوری وا می‌داشت که منحصر به خودش بود، و سوار بر موتور وسپا خیابان هزارجریب را می‌آمد بالا تا در دانشکده‌ی پزشکی اصفهان به ما درس انگل‌شناسی بدهد.

صحبت از پروفسور طهمورث جلایر است، استاد متعهدی که حتی روز فوت همسرش پیغام داد کلاس‌ها دایر است، و بعد به دانشجوهایی که در شروع کلاس، متن و مرثیه و مراسمی ترتیب داده بودند عتاب‌وخطاب کرد که “ممنونم اما کلی مهمان و مشکل را ول کرده‌ام تا شما از برنامه‌ی درسی‌تون عقب نیفتید، و شما …؟!”

هربار مبحثی را شروع می‌کرد، از خاطرات تلخ و شیرینی می‌گفت که در راه ریشه‌کنی بیماری‌های انگلی در مناطق دورافتاده تجربه کرده بود:

مثلاً اینکه چقدر طول کشیده تا اهالی منطقه‌ای را مجاب کند برای آبریزگاه‌شان سنگ خلای سیمانی نصب کنند. و اینکه مدتی بعد علیرغم مقاومت اولیه، تعداد درخواست‌ها به صورت غیرعادی زیاد شده بود.
“رفتم بازدید. دیدم سنگ سیمانی رو گذاشتن گوشه‌ی حیاط یا قلعه، سوراخشم با ساروج هم‌آوردن و دارن جای سِرکو استفاده می‌کنن. حتی با همین کاربری می‌ذارن تو جهاز دخترا.”
و بعد با خنده ادامه می‌داد از همان‌روز به واحدهای شبکه‌ی بهداشت ابلاغ شد که باید سنگ‌ها را خودشان در محل، نصب و افتتاح کنند.

یا از روستایی می‌گفت که پوست کودکانش به‌غایت کثیف بود، طوری که مگس‌ها حتی روی صورت بچه‌ها تخم‌ریزی می‌کردند و زخم صورت طفلان معصوم، چرکین و پر از لارو مگس می‌شد.
“اونقدر جهل و تعصب زیاد بود که ناچار بودم برای هر اصلاح به لطایف‌الحیل متوسل بشم. مثلاً برای همین معضل، دست به دامن طلبه‌ی جوونی شدم که برای عزاداری محرم آورده بودنش دهات. مسئله رو که براش توضیح دادم قول داد کمک کنه. شب، قبل روضه به مردم گفت: می‌دونید امام حسین صبح عاشورا که از خواب بلند شد چه کرد؟ اول وضو گرفت، یعنی دست و صورتشو شست، پس تو هم اگه شیعه‌ی ابی‌عبداللهی به بچه‌ت یاد بده صبح‌به‌صبح دست‌وروشو بشوره.”
و باز با خنده می‌گفت از فردا مشکل در گِردیِ صورت بچه‌ها حل شد اما آلودگی گوش و گردن و سینه، نه!

قدرناشناسی‌ست که با جستجو در دنیای مجازی، عکس و بیوگرافی ساده‌ای از مرحوم پروفسور «طهمورث جلایر» با آن همه خدمات و تلاش برای ارتقای بهداشت مملکت پیدا نشود.

به امید تحول و توسعه‌ی واقعی این دیار و به امید رسیدن آن روز که مفاخر و عُقلایش مشهورتر و محبوب‌تر از شاخ‌ها و دادزن‌هایش باشند.

«به لطف جناب آقای دکتر عباس وثوق‌مقدم، این مطلب در اختیار تیم گنجینه سلامت قرار گرفت و در بخش عکس منتشر گردید.»