دکتر کامل شادپور

دکتر کامل شادپور، متولد1316، یکی از دو بنیانگذاران ساختار شبکه مراقبت های اولیه بهداشتی کشور به همراه دکتر سیروس پیله رودی بود. ساختاری که خدمات بهداشتی و درمانی عمده ای برای اقشار مستضعف جامعه در اقصی نقاط کشورمان به ارمغان آورد؛ ساختاری که به صدها هزار نفر زندگی بخشید، جان صدها هزار نوزاد را نجات داد و صدها هزار مادر را از مرگ رهایی بخشید.

وی سال ها برای طراحی شبکه های بهداشت و درمان و مشارکت در راه اندازی و گسترش شبکه ها تلاش کرد.

او در نخستین 16سال خدمتش (از سال1341 تا سال1357) به طب پیشگیری، مبارزه با بیماریها و خدمت رسانی به روستاها و شهرهای کشور پرداخت و در این دوران، تجربه هایی آموخت که در 16سال دوم خدمتش از آنها بهره گرفت. از سال1357 تا سال1373(که سال بازنشستگی اش از خدمت رسمی بود)، تیم دو سه نفره طراحی شبکه های بهداشت و درمان را تشکیل داد و سپس با مشارکت در گروهی وسیع تر، راه اندازی و گسترش شبکه ها را کلید زد. 16سال سوم خدمت دکتر شادپور نیز (از سال1373 تا سال1379) در ادامه همین راه سپری شد و به اصلاح نظام سلامت گذشت.

  • کارنامه دکتر کامل شادپور، کارنامه پربار و شادی بخشی است؛ سرشار از تلاش های خستگی ناپذیر، شامل:

_برگزاری حدود 60 کارگاه آموزشی ملی و بین المللی و تدریس در آنها

_شرکت در حدود 30 کنفرانس و کارگروه بین المللی به عنوان کارشناس منطقه ای مدعو سازمان جهانی بهداشت یا اداره کننده جلسات

_تألیف 20عنوان کتاب(به طور مستقل، همراه با دیگران یا به صورت فصلی از کتاب)

_درسال1384 دریافت جایزه شوشا از سازمان جهانی بهداشت در مجمع سالانه وزرای کشورهای عضو به پاس خدمات فراوان در ارتقای سلامت عمومی در کشور، منطقه و جهان

_5 لوح و تندیس تشویق از وزرای بهداشت وقت، رؤسای وقت دانشگاه های علوم پزشکی، شهرداران و دیگر مسؤولان وقت کشور

_ترجمه 34 عنوان کتاب و جزوه و گزارش تفصیلی

_ارائه 15 مقاله در جلسات و مجامع بین المللی

_نگارش، چاپ و توزیع 46 مقاله به زبان فارسی

این استاد فرهیخته و بزرگ مرد بهداشت، 12اسفند سال1392 دار فانی را وداع گفت.


  • “مرحوم، دکتر کامل شادپور”:

«من به اندک سهمی که در این راه داشته ام، مباهی ام و تغییرهای شگرف در شاخص های سلامت، بیماری و مرگ مادران و کودکان سرزمینم، بسیار بیش از تقدیرها و نشان ها و مدال هایی که در داخل و خارج از کشور گرفته ام، شادم می کند.»


قائم مقام معاونت بهداشت وزارت بهداشت(دکتر ناصر کلانتری)، درباره دکتر شادپور گفته:

«من از سال 64 با دکتر شادپور آشنا شدم؛ درست زمانی که بنده به عنوان مدیر عامل سازمان منطقه ای بهداری در آذربایجان غربی در ارومیه مستقر بودم. دکتر شادپور به همراه دکتر پیله رودی به ارومیه آمدند و از همان زمان، الگو و مقتدای من در زمینه بهداشت شدند و من تحت تاثیر افکار ایشان قرار گرفتم و تاکنون هم از سیستم بهداشتی جدا نشدم. دکتر شادپور دارای صداقت رفتاری، اخلاق نیک و انسان دوستی کم نظیری بودند. من در طی 30سالی که دکتر را می شناسم، ندیدم با کسی با تندی صحبت کنند. ایشان علاوه بر پزشکی، در مردم شناسی، ادبیات و فرهنگ و هنر نیز تبحر خاصی داشتند و بسیار خوش صحبت بودند. همیشه زودتر از دیگران در جلسات حضور پیدا می کردند و این نشان دهندۀ نظم و انضباط کاری ایشان بود. یکی از مهمترین خصوصیات دکتر شادپور، اولویت دادن به منافع جامعه به جای منافع شخصی بود و این ویژگی را در زندگی خصوصی خود نیز اعمال می کردند. تعهد کاری ایشان به گونه ای بود که وقتی کاری را به عهده می گرفتند، ما آن کار را تمام شده می دانستیم و با وجود آنکه از سال1373 بازنشست شده بودند، تا چند روز پیش از فوتشان هم مشغول به فعالیت بودند.»


دکتر شادپور بزرگوارتر و متواضع تر از آن بود که خودش از خدمات بی شمار و بی شائبه اش بگوید. اما هنگام درگذشت دکتر سیروس پیله رودی که همراه و همفکر همیشگی اش در مسیر راه اندازی شبکه بهداشت و درمان کشور بود، یادی از وی کرد و از مسیر پرپیچ و خمی گفت که با هم برای طراحی و راه اندازی شبکه مراقبت های اولیه بهداشتی کشور پیموده بودند:

«آقای دکتر پیله رودی بعد از اینکه از دانشگاه پزشکی در سال1343 فارغ التحصیل شدند، به خدمت سپاه بهداشت درآمدند و برای فرد شیفته ای مثل ایشان که پر می زدند تا بیشتر بدانند؛ این تجربه، تجربه تلخ و شیرینی بود؛ تلخ برای اینکه با دشواری های زندگی روستایی آشنا شود و شیرین برای اینکه در حد توانش از آن دشواری ها بکاهد.

بعد از آنکه خدمت ایشان در سپاه بهداشت به عنوان یک نظامی پایان گرفت، به استخدام سپاه بهداشت درآمدند و در استان لرستان خدمت کردند و منشاء اثر شدند. سپس به سازمان مرکزی سپاه بهداشت آمدند و زمانی که من معاون آن سازمان بودم، به علت درخواست یکی از دوستان مشترکمان، ایشان از سازمان سپاه بهداشت به بهداری راه ها انتقال پیدا کردند. دکتر پیله رودی که از خدمت در مدیریت و بهداشت عمومی تجربه ها آموخته بود، آنجا با کار و فعالیت در بهداری راه ها به نوعی دیگر از تجربه دست یافت و بیشتر به خدمات درمانی و بیمارستانی تکیه کرد و به دلیل آنکه فردی باهوش و پرتلاش بود، باز هم آموخت و آموخت.

پس از انقلاب اسلامی، دکتر به دانشگاه بهداشت رفت و دوره های ام.پی.اچ را گذراند و بعد از یک سال که آن دوره تمام شد، به برنامه ای که بنده و یکی دیگر از دوستان آغاز کرده بودیم، پیوست و تمام تجربه هایی را که پیش از آن بخاطر خدمت در سپاه بهداشت و بهداری راه ها آموخته بود، بروز داد. ما مبانی فکری و فلسفی دستاوردی را که بعدها به شبکه بهداشت و درمان معروف شد، تدوین کردیم و در شب ها و روزهای بسیار سختی که جنگ بین ایران و عراق در جریان بود، مجبور بودیم که این برنامه ها را تدوین کنیم و بعد از آن در حضور وزرای وقت و معاونان دفاع کنیم ولی وزرا هر چند وقت یکبار عوض می شدند و ناچار باید این کارها و پوشش ها را از سر می گرفتیم برای اقناع وزیران و معاونان جدید.

سرانجام این کار به نقطه ای رسید که فکرهایمان در دی ماه سال1360 با نام «نگرشی بر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی» انتشار پیدا کرد. بعد از آنکه این نقشه راه آماده شد، گام به گام به آنچه در آنجا به عنوان مبانی فکریمان نوشته بودیم، وفادار ماندیم و در کنار دکتر پیله رودی توانستیم در 269شهرستان آن زمان، شبکه بهداشت و درمان شهرستان را با ویژگی هایی که فراوان می توان در خصوص آن سخن گفت، تدوین کنیم و برای هر شهرستان مجلدی فراهم آوریم که می شود گفت سرنوشت هر شهرستان از نظر گسترش شبکه ها را بیان می کرد.

وقتی این کار هم سرانجام گرفت، نوبت به قانع کردن مسئولان وقت و شناساندن ارزش های این کار و موافقت های عملی با به اجرا درآوردن آنها بود که تا فرودین سال1364 طول کشید.بعد از آن که این مرحله را نیز پشت سر گذاشتیم، مرحله اجرا پیش آمد و هرچه پیشتر رفتیم، حقانیت کاری که در کنار هم فراهم آورده بودیم، بیشتر خودش را نشان داد و بیش از پیش موجب جلب حمایت مسئولان و تصمیم گیرندگان وقت شد و برای اجرای موفق این طرح، گروه ما و مخصوصا دکتر پیله رودی هرچه در توان داشت، به کار بست.»


«گالری عکس»

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *