دكتر علی صادقی

دکتر علی صادقی برای سیرجانی‌ها مردی نام آشنا است.

دکتر حاج علی حاج صادقی در سال1301 شمسی در شهرستان لنگرود درخانواده ای متدین، با ایمان و مبارز به دنیا آمد. پدرش معروف به حاج ابوطالب حاج صادقی شغل اصلیش عطاری بوده و به درمان بیماران با داروهای گیاهی که در آن زمان در اکثر شهرهای ایران مرسوم بوده است می پرداخت.

مادرش زنی پارسا و نیکوکار بوده و در دامان پاکش دو پسر به نام های علی و احمد و دو دختر پرورش داد. او زنی مسئول و متعهد بود و اعتقاد داشت انسان فقط نباید برای خودش زندگی کند، باید برای دیگران و در خدمت دیگران باشد. احساس مسئولیت مادر در دوران کودکی دکتر، بر روح همچون آئینه اش نقش بست. مادرش به وی آموخت که چگونه روی پای خود بایستد، هرگز در مقابل هیچکس جز خداوند سر تعظیم فرو نیاورد، به انسان های نیازمند کمک کند و دست افتادگان را بگیرد. وقتی دکتر هفت ساله شد، مادرش چشم از جهان فرو بست و او تنها شد.
درست در زمانیکه نیازمند آغوش گرم مادر و مهر و محبت او بود، از فیض حضورش محروم شد و زندگی را با یاد خوش مادر و یاد روزهایی که سر بر زانویش می گذاشت، در خلوت وتنهایی آغاز کرد. در تنهایی اشک می ریخت و سخنان پند آموز مادر را مرور می کرد.

یکسال بعد از فوت مادرش، پدر مجبور به ازدواج مجدد شد. این مسئله ضربۀ بزرگی بر روح پاک وحساس دکتر که عاشق و دلباخته مادرش بود، وارد آورد. او دیگر تمامی اوقات زندگیش را در خلوت و تنهایی می گذراند و بیشترین ساعات روز و شب را به مطالعه می پرداخت. چرا که آموخته بود برای اینکه بتواند در خدمت بشریت باشد باید تحصیل علم کند ودانش بیاموزد.

دکتر صادقی تحصیلات ابتدائی را در شهرستان لنگرود و دورۀ متوسطه را در شهرهای رشت وانزلی به پایان رساند. از آنجا که وی عشق و علاقۀ وافر به حرفه پزشکی داشت، پس از اخذ دیپلم وارد دانشکده پزشکی تهران شد، در سال1329 با مدرک دکترا فارغ التحصیل شد و سپس برای انجام خدمت سربازی عازم بوشهر گردید. پس از پایان خدمت سربازی هیچ رغبتی به هوای دلگشای زادگاهش نداشت و لنگرود بدون وجود مادر برایش بی ارزش شده بود. وی در سال1331 به سیرجان رفت و دیار باران خورده‌ی لنگرود را وا گذاشت تا در کویر طبابت کند.

پس از آن استخدام بهیاری سیرجان شد و مدتی در هلال احمر شیر خورشید مشغول فعالیت بود. او به صورت 24ساعته مشغول خدمت‌رسانی بود. علاوه بر خدمت‌رسانی در طب، در مسائل اجتماعی و روان نیز دست به خیر داشت. دکتر در سیرجان هر آنچه به دست ‌آورد را وقف کرد. محله فقیرنشین آنجا را انتخاب و بیمارستان امام رضا(ع) سیرجان را افتتاح کرد.

دکتر صادقی سالهای سال در سیرجان ماند و صادقانه کمر به خدمت و طبابت خلق خدا بست.

ساده زیستی دکتر صادقی، یکی از خصوصیات برجسته او بود که هر کس در  برخورد اول با دکتر، متوجه آن می شد.

نسخه دکتر، کاغذ های معمولی ورق دفترچه یا باقیمانده مقواهای دور ریز بود که با حوصله، قسمت سفید و قابل نوشتن آن ها را جدا کرده بود.

دکتر صادقی، در حیات منزل ساده اش روی یک صندلی می نشست و همان جا (بدون تشریفات و منشی و شخصی برای نوبت …) بیماران را ویزیت می کرد.

به وفور دیده شده بود که از بیماران نیازمند حق ویزیت نمی گیرد.

فصل بهار، هشتم اردیبهشت سال1369، برای سیرجان خزان زود رسی را بدنبال داشت. درپی خبر درگذشت دکتر صادقی، تشییع جنازه‌ای برای ایشان برپا می‌شود که شهرهای سیرجان و کرمان تعطیل می‌شوند. این مرد شریف در بیمارستان امام رضا(ع) سیرجان به خاک سپرده شد.



نوشته هایی از مرحوم دکتر صادقی:

  • “از تفحص و کاوش پایان حال افراد عادی بگذرید یا در مدفن تاریخ مطالعه کنید. آن وقت قیمت عمر و حاصل افکار و اعمال را خواهید دید. آغاز و انجام عمر هر چه هست تمام می شود. قدر و قیمت این ساعات را باید دانست، وقت را بیهوده نباید تلف کرد.”
  • “هروقت که در فکر اغتنام عمر برآئیم در پرورش روح وملکات وجدانی بذل مساعی نمائیم، حیات معنوی ما از همان وقت شروع می شود. میلیون ها افراد وجود یافته و معدوم شده اند. کرور ها نفس می آیند و می روند ولی لذت حیات را آنهایی درک نموده اند که به نواقص وجود خود پی برده اند، وظائف زندگی را دانسته و مساعی را صرف کارهایی نموده اند که نور وجدان آنها روشن تر و افراد بی شمار هم از این نور بهره مند شده اند. خوب یا بد زندگانی می گذرد. برکتیبه ای دیدم که نوشته است: «این نیز می گذرد.»”



خاطراتی که جسته و گریخته از این مرد بزرگ نقل می کنند، از روح بزرگ این مرد خدا حکایت می کند. که به دو مورد از آنها اشاره می کنیم:


  • _نسخه زندانی:

(-من راننده ی بنیاد بودم. تعدادی زندانی (زندان با کار) در مزرعه کار می کردند که پیرمردی از آنها دچار دل درد شدید شد. ناچار شدیم شب هنگام او را برای مداوا به خانه دکتر صادقی ببریم. دکتر با خوشرویی پذیرفت و ضمن تشخیص بیماری پیرمرد، از وضعیت زندگی او تفحص کرد و پرسید:

-شما که زندانی هستی، خانواده ات را چگونه سیر می کنی؟

-جواب داد: زندان با کار هستم، به این معنا که در مزرعه تحت مراقبت برای خانواده ام کار می کنم و معیشتی بدست می آورم.

-نسخه آماده شد و دکتر بدون دریافت حق ویزیت آن را به بنده داد.

-با زندانی بیمار راهی داروخانه شدیم. نسخه که پیچیده شد، داروها را به ما دادند و اصل نسخه را نگه داشتند اما تقاضای بهای داروها را نکردند.!! کنجکاو شدم و اصرار کردم بدانم موضوع چیست. گفتند آقای دکتر صادقی قبلاً با داروخانه هماهنگ کرده که اگر تشخیص بدهند شخصی نیازمند است، روی نسخه در کنار امضایشان یک علامت خاص بگذارند تا بهای داروها را داروخانه از بیمار نیازمند اخذ نکند. ما نسخه را نگه میداریم و خود دکتر، پول داروها را پرداخت می کند.)

  • _میوه برای پیرزن:

(یک شب طبق عادت ساعات آخر شب، دکتر در حال عبور از پیاده رو بود. چشمش متوجه پیرزن فقیری می شود که اطراف یک میوه فروشی تعطیل، پرسه می زند و مشغول جمع آوری میوه های دور ریخته و پلاسیده است. دکتر پیش می رود چادری را که روی صندوق میوه است کنار می زند و می گوید: بیا و از داخل صندوق هرچه لازم داری بردار.

پیرزن با شک و تردید دکتر را نگاه می کند. دکتر وقتی احساس کرد پیرزن او را نشناخته می گوید: من صاحب این مغازه ام. بیا هرچه لازم داری ببر.

پیرزن با خاطر جمعی مقداری میوه توی سبد می ریزد و در حالی که زیر لب زمزمه می کند: ای مرد الهی خیر ببینی، از محل دور می شود.

صبح روز بعد دکتر به همان میوه فروشی مراجعه کرده و مقداری پول به او می دهد و با عذر خواهی می گوید: شب گذشته میهمان داشتم و مجبور شدم مقداری میوه از بساط شما بردارم و این پول بابت این جریان است.

چند روز از این ماجرا می گذرد. پیرزن مجدداً به مغازه همان میوه فروش می رود و می پرسد: صاحب این مغازه کجاست؟ میوه فروش خود را معرفی می کند، پیرزن با ناباوری نگاهی می کند و ادامه می دهد: نه. شما نیستید. صاحب این مغازه کت وشلوار و ریش بلندی داشت.!!
تازه میوه فروش می فهمد که ماجرای میهمان دکتر صادقی از چه قرار بوده است.)


«گالری عکس»

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *